Napad drgawek u shih tzu – jak zadbać o bezpieczeństwo psa?

Gdy shih tzu ma napad drgawek, najważniejsze jest jednoczesne zapewnienie bezpieczeństwa i szybkie rozpoznanie sytuacji wymagającej pomocy lekarza weterynarii. Należy odsunąć psa od schodów, mebli, wody i ostrych przedmiotów, nie przytrzymywać go siłą, nie otwierać mu pyska, nie wyciągać języka ani nie podawać jedzenia, wody lub leków doustnie, dopóki pies nie odzyska świadomości i bezpiecznego połykania. Trzeba zmierzyć czas napadu, obserwować oddech i – jeśli jest to bezpieczne – nagrać zdarzenie. Natychmiastowy kontakt z weterynarzem lub lecznicą jest wskazany w stanach nagłych, gdy napad trwa około 5 minut lub dłużej, kolejny napad występuje bez odzyskania świadomości, pies ma duszność, sinicę, podejrzenie zatrucia lub urazu, a także przy pierwszym napadzie oraz przy co najmniej dwóch napadach w ciągu 24 godzin. Po ustąpieniu drgawek zagrożenie nie znika: dezorientacja, chwiejność, przejściowa ślepota, lęk, a nawet agresja ponapadowa mogą trwać od minut do godzin, więc psa trzeba nadal chronić przed upadkiem, ucieczką i urazem [1,2,9].

Bezpieczeństwo ponad siłowe przytrzymywanie

Podczas napadu nie należy próbować „siłą zatrzymać” drgawek. Pies nie gryzie celowo ani nie próbuje zaatakować, nie zachowuje się wtedy normalnie; próba wkładania rąk do pyska grozi zarówno urazem zwierzęcia, jak i opiekuna. Najbezpieczniejsze działania to:

  1. uruchomienie stopera i zapisanie godziny rozpoczęcia,
  2. odsunięcie niebezpiecznych przedmiotów i osób,
  3. zabezpieczenie schodów, balkonu, basenu lub miski z wodą,
  4. położenie miękkiego koca lub poduszki pod głowę, jeśli można to zrobić bez ryzyka,
  5. przygaszenie światła i ograniczenie hałasu,
  6. obserwacja oddechu, koloru błon śluzowych, czasu trwania napadu i zachowania psa,
  7. nagranie napadu telefonem, jeśli nie przeszkadza to w opiece,
  8. kontakt z lekarzem weterynarii lub całodobową lecznicą, zwłaszcza gdy występuje którykolwiek z sygnałów ostrzegawczych.

Najbezpieczniejsze działania chronią zarówno zwierzę, jak i opiekuna.

Nie wolno podawać „na wszelki wypadek” leków przeciwdrgawkowych ani stosować sedacji bez wcześniejszego planu ustalonego przez weterynarza. Leki ratunkowe służą do opanowania napadu i mają konkretną dawkę, drogę podania i warunki użycia; niewłaściwe podanie może być groźniejsze niż samo opóźnienie [1,19].

Czerwone flagi: kiedy reagować natychmiast

SytuacjaZalecane działanieDlaczego to ważne
Napad trwa około 5 minut lub dłużejNatychmiastowa pomoc weterynaryjna; nie czekaj do 10 minutOkoło 5 minut ciągłego napadu przyjmuje się za próg stanu padaczkowego wymagającego pilnego leczenia [1]
Kolejny napad bez odzyskania świadomościStan nagły; transport do lecznicyMoże to odpowiadać stanowi padaczkowemu [1,2]
Co najmniej dwa napady w ciągu 24 godzinPilny kontakt z lekarzemTo kryterium napadów gromadnych według IVETF; ACVIM przewiduje interwencję już przy drugim epizodzie [1,2]
Pierwszy napad w życiu powinien zaniepokoić opiekunaNiezwłoczna konsultacja, nawet jeśli pies szybko wrócił do siebieTrzeba różnicować padaczkę, zatrucie, zaburzenia metaboliczne i choroby mózgu [2,3]
Duszność, sinica, charczenie, nasilony wysiłek oddechowyNatychmiastowa pomoc; szczególna ostrożność przy transporcieShih tzu jest rasą krótkoczaszkową, a BOAS może zwiększać ryzyko niedotlenienia i przegrzania [6]
Podejrzenie zatrucia, urazu głowy, upadek ze schodówNatychmiastowa pomocNapad może być skutkiem, a nie przyczyną zdarzenia [1,19]
Po napadzie pies jest nieprzytomny, nie połyka, ma drgawki ogniskowe lub dziwne zachowanieKontakt z lecznicą i nadzórObjawy ponapadowe występują często i mogą prowadzić do urazów [9]

Dlaczego shih tzu wymaga odrębnego podejścia

Shih tzu a dane populacyjne: nie mit, nie lekceważenie

W dużym badaniu VetCompass obejmującym 455 553 psy napady odnotowano u 0,38% shih tzu, czyli u 57 z 15 038 psów tej rasy, wobec 0,82% w całej populacji. Po skorygowaniu względem labradorów iloraz szans wyniósł OR 0,53; 95% CI: 0,40-0,70 [4,5]. Oznacza to, że w tej konkretnej analizie shih tzu nie miały podwyższonego ryzyka zarejestrowanych napadów. Dane dotyczą jednak napadów zapisanych w dokumentacji leczniczej, a nie wyłącznie potwierdzonej padaczki idiopatycznej. Nie zwalniają więc opiekuna z czujności, ale pomagają unikać stereotypu, że „każdy shih tzu ma padaczkę”.

„the beauty and the power of Big Data” – Dan G. O’Neill, Royal Veterinary College / VetCompass [20]

Ten cytat dobrze oddaje sens dużych analiz populacyjnych: pozwalają weryfikować mity, ale wymagają ostrożnej interpretacji, ponieważ rejestracja medyczna nie zawsze obejmuje pełną diagnostykę neurologiczną.

Krótki pysk, oddech i przegrzanie

Shih tzu należy do ras krótkoczaszkowych. W badaniu z 2026 r. obejmującym 898 psów krótkoczaszkowych, w tym 42 shih tzu, rasę zaliczono do grupy umiarkowanego ryzyka BOAS, choć niemal połowa badanych shih tzu nie wykazywała cech BOAS w stopniach 1-3 [6]. Nie należy więc zakładać, że każdy shih tzu ma ciężką niedrożność dróg oddechowych, ale warto wcześniej ocenić u swojego psa tolerancję wysiłku, chrapanie, głośny oddech, sinicę i skłonność do przegrzewania. Podczas napadu drgawki zwiększają zapotrzebowanie na tlen, a jednocześnie mogą utrudniać prawidłowe oddychanie. Dlatego kontrola drożności dróg oddechowych, chłodne otoczenie i szybki transport mają szczególne znaczenie [6].

Oczy, wątroba i rzadkie wady rozwojowe

Shih tzu jest predysponowany do problemów powierzchni oka, w tym niepełnego domykania powiek i chorób rogówki [16]. Podczas napadu nie należy uciskać głowy ani okolic oczodołów. Nie ma też wystarczających podstaw, by rutynowo zalecać ucisk gałek ocznych lub masaż gałek ocznych jako metodę przerywania napadu; doniesienia są bardzo ograniczone i nie powinny zastępować standardowego postępowania.

U shih tzu opisano także rzadkie wady rozwojowe mózgu, w tym bezzakrętowość mózgu, oraz nadreprezentację wrodzonych nieprawidłowości krążenia wrotnego. W serii czterech shih tzu z lissencefalią występowały wczesne napady gromadne oraz zaburzenia neurologiczne i behawioralne; leczenie przeciwpadaczkowe ograniczyło napady gromadne, ale nie usuwało wszystkich deficytów [17]. W badaniu anatomii zespoleni wrotno-systemowych shih tzu należały do ras nadreprezentowanych [15]. Nie oznacza to, że są to częste przyczyny drgawek, ale przy młodym psie, nietypowym przebiegu lub objawach wątrobowych warto rozważyć badania w kierunku PSS i encefalopatii wątrobowej.

Drgawki, omdlenie czy coś innego?

Jak wygląda napad padaczkowy

Napad padaczkowy może mieć fazę przednapadową, fazę właściwą i fazę ponapadową. Napady uogólnione toniczno-kloniczne zwykle obejmują utratę świadomości, sztywnienie, ruchy kończyn, ślinotok, oddawanie moczu lub kału. Napady ogniskowe mogą przebiegać bez pełnej utraty świadomości i objawiać się np. drżeniem jednej kończyny, skrętem głowy, ruchami żucia, zmianą zachowania. Już sam wygląd napadu nie przesądza jednak o rozpoznaniu [2,3].

Omdlenie i inne epizody

Omdlenie może przypominać napad, zwłaszcza gdy występują ruchy mięśniowe. Często pojawia się po wysiłku, kaszlu lub pobudzeniu, a pies szybko wraca do normalnego zachowania. Napadowe zaburzenia ruchowe, drżenie, hipoglikemia, zaburzenia elektrolitowe i zatrucia również mogą wyglądać podobnie. Pies może drżeć łapkami także z zimna lub lęku, np. podczas burzy lub sylwestra, dlatego gdy pies zaczyna drżeć, warto nagrać epizod, ale nie zakładać od razu, że to napad. Rozróżnienie wymaga wywiadu, nagrania, badania neurologicznego i badań dodatkowych [2,3].

Najważniejsze grupy przyczyn

  1. Padaczka idiopatyczna – nawracające, nieprowokowane napady po wykluczeniu innych przyczyn.
  2. Padaczka strukturalna – zmiana w mózgu, np. wada rozwojowa, zapalenie, nowotwór, udar.
  3. Napady reaktywne – wywołane zaburzeniem metabolicznym, zatruciem, niedotlenieniem lub chorobą ogólnoustrojową.
  4. Omdlenie i zaburzenia napadowe ruchowe – ważne w diagnostyce różnicowej, choć nie są padaczką.
  5. Choroby wątroby, hipoglikemia, zaburzenia elektrolitowe – mogą dawać objawy neurologiczne i drgawki [2,3,15].

Bezpieczna pierwsza pomoc krok po kroku


Podczas napadu

  1. Zacznij mierzyć czas. Zapisz godzinę rozpoczęcia i zakończenia.
  2. Zabezpiecz przestrzeń. Odsuń meble, ostre przedmioty, przewody i inne psy.
  3. Nie przytrzymuj psa siłą. Delikatne ograniczenie przestrzeni jest lepsze niż unieruchamianie.
  4. Nie otwieraj pyska i nie wyciągaj języka. To grozi urazem i zachłyśnięciem.
  5. Nie podawaj nic doustnie. Woda, jedzenie i leki mogą być podane dopiero po pełnym odzyskaniu świadomości i połykania, zgodnie z zaleceniami lekarza.
  6. Chroń głowę i oczy. Podłóż miękki materiał, jeśli można bezpiecznie; nie uciskaj oczodołów.
  7. Ogranicz bodźce. Przygaś światło, wycisz telewizor, usuń hałas.
  8. Obserwuj oddech i zachowanie psa. Zwróć uwagę na sinicę, duszność, charczenie, bezdech.
  9. Nagraj napad. Nagranie pomaga neurologowi w rozpoznaniu charakteru zdarzenia.
  10. Dzwoń po pomoc, gdy pojawiają się czerwone flagi. Nie czekaj, aż napad „sam minie”, jeśli trwa długo lub się powtarza.

Po napadzie

Badanie z 2025 r. obejmujące 87 psów z padaczką idiopatyczną wykazało objawy ponapadowe u 79 z 87 psów, czyli u 90,8%. Mediana ich trwania wynosiła 30 minut, choć zakres był bardzo szeroki – od 1 minuty do 4320 minut. Wśród objawów opisywano dezorientację, chwiejność, przejściową ślepotę (45,6%) i reakcje agresywne (17,7%) [9]. Po napadzie pies może więc wyglądać, jakby „nie poznawał” opiekuna, wpadać na przedmioty, być przejściowo agresywny lub reagować obronnie. Nie należy go karać ani zmuszać do kontaktu; nie próbuj też na siłę uspokoić psa. Każdy niepokojący objaw lub symptom po napadzie warto omówić z lekarzem. Bezpieczniej jest:

  1. pozostawić psa w spokojnym, półciemnym miejscu,
  2. założyć szelki i krótką smycz, jeśli pies może próbować wstawać lub uciekać,
  3. zabezpieczyć schody i gładkie podłogi,
  4. nie podawać wody ani jedzenia, dopóki pies nie połyka bezpiecznie,
  5. obserwować oddech, świadomość, zdolność chodzenia i zachowanie psa,
  6. skontaktować się z lecznicą, jeśli deficyt neurologiczny się utrzymuje lub narasta.

Transport do lecznicy

Przed wyjazdem zadzwoń do lecznicy i podaj: rasę, wiek, czas trwania napadu, liczbę napadów, leki przyjmowane na stałe, choroby współistniejące i informację o możliwym zatruciu. W transporcie zapewnij chłodne otoczenie, swobodny oddech i bezpieczne ułożenie; jeśli to bezpieczne, trzymaj psa blisko ciała, ale nie uciskaj szyi ani klatki piersiowej, zwłaszcza u psa z cechami BOAS. Nie odkładaj jazdy tylko dlatego, że drgawki chwilowo ustąpiły, jeśli wystąpiły czerwone flagi [1,19].


Leki ratunkowe i przewlekłe – co wolno, a czego nie

Leki ratunkowe

Wytyczne ACVIM 2024 wskazują donosowy midazolam jako jedną z preferowanych opcji ratunkowych, a doodbytniczy diazepam pozostaje alternatywą w określonych sytuacjach [1]. W randomizowanym badaniu z 2017 r. skuteczność midazolamu donosowego wyniosła 70% (14/20), a diazepamu doodbytniczego 20% (3/15); badanie było jednak małe, otwarte i szpitalne, bez reprezentacji shih tzu [7]. W innym badaniu porównanie midazolamu donosowego i dożylnego dało 76% versus 61%, bez istotnej różnicy statystycznej; droga donosowa może skracać czas rozpoczęcia leczenia, ponieważ nie wymaga dostępu żylnego [8].

„an early, rapid, and stage-based treatment approach” – Marios Charalambous i wsp., ACVIM 2024 [1]

Ten cytat oznacza podejście wczesne, szybkie i dostosowane do etapu zagrożenia. W praktyce nie chodzi więc o „jeden uniwersalny lek”, lecz o indywidualny plan: kiedy podać lek, jaką drogą, w jakiej dawce, co zrobić przy braku odpowiedzi i kiedy natychmiast jechać do lecznicy. U shih tzu z BOAS warto omówić z lekarzem także drogę podania i bezpieczeństwo oddechowe. Teoretycznie zmiany anatomiczne nosa mogą wpływać na wchłanianie leków donosowych, ale dotychczas nie wykazano jednoznacznej różnicy skuteczności zależnej od kształtu czaszki; brakuje też dużych badań u shih tzu z ciężkim BOAS [1,7,8].

Leczenie przewlekłe

Leki przeciwpadaczkowe, w tym tabletki (np. luminal, keppra) oraz bromek potasu, podaje się według zaleceń lekarza, regularnie i bez samodzielnych zmian dawki. Nie wolno nagle odstawiać leku, nawet jeśli pies od dłuższego czasu nie ma napadów. Należy monitorować częstość napadów, objawy ponapadowe, działania niepożądane, interakcje lekowe i wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza przy współistnieniu innych schorzeń. Pexion (imepitoin) nie powinien stanowić podstawowego leczenia stanu padaczkowego ani napadów gromadnych; przed zastosowaniem trzeba sprawdzić aktualną charakterystykę produktu, ponieważ zapisy dotyczące wskazań i bezpieczeństwa mogą się zmieniać [18].

MCT, CBD i diety wspomagające

Trójglicerydy średniołańcuchowe mogą u wybranych psów wspierać leczenie, ale nie zastępują farmakoterapii. W randomizowanym badaniu wyniki były mieszane: część psów odniosła korzyść, część nie poprawiła się lub miała więcej napadów [13]. CBD nie jest potwierdzonym lekiem ratunkowym ani zamiennikiem standardowego leczenia. Systematyczny przegląd z 2025 r. uznał dowody za niewystarczające do jednoznacznych rekomendacji klinicznych [14]. Każda dieta lub suplement powinny być omówione z neurologiem weterynaryjnym, szczególnie gdy pies przyjmuje inne leki.


Diagnostyka – co warto zbadać i kiedy

Wywiad i nagranie

W medycynie weterynaryjnej dokładny wywiad medyczny jest podstawą rozpoznania. Ważne są: wiek pierwszego napadu, czas trwania, przebieg, utrata świadomości, objawy ogniskowe, objawy ponapadowe, czynniki poprzedzające, leki, szczepienia, dostęp do trucizn, urazy, choroby wątroby oraz zmiany w zachowaniu psa między napadami. Nagranie telefonem ma dużą wartość, ponieważ wiele epizodów wyglądających jak drgawki okazuje się omdleniem, drżeniem lub zaburzeniem ruchowym [2,3].

Badania laboratoryjne i obrazowe

Podstawowe badanie krwi nie wyklucza choroby mózgu. IVETF wyróżnia trzy poziomy pewności rozpoznania padaczki idiopatycznej:

  1. Tier I – co najmniej dwa nieprowokowane napady oddzielone minimum 24 godzinami, początek między 6. miesiącem a 6. rokiem życia oraz prawidłowe badania podstawowe.
  2. Tier II – dodatkowo prawidłowe kwasy żółciowe, MRI i analiza płynu mózgowo-rdzeniowego.
  3. Tier III – dodatkowo charakterystyczne nieprawidłowości w EEG [3].

MRI i badanie płynu mózgowo-rdzeniowego warto rozważyć szczególnie przy początku napadów przed 6. miesiącem lub po 6. roku życia, deficytach neurologicznych, napadach gromadnych albo oporności na pierwszy prawidłowo stosowany lek [3]. U starszego shih tzu nowe napady mogą wynikać ze zmian naczyniowych, nowotworu lub innych chorób strukturalnych, nawet jeśli podstawowe badania krwi są prawidłowe.

Bezpieczeństwo między napadami

Dom przyjazny psu z napadami

Nie da się wyeliminować wszystkich urazów, ponieważ napad może wystąpić podczas snu, kąpieli, spaceru lub na schodach. Można jednak zminimalizować ryzyko:

  1. legowisko na podłodze, z dala od schodów i ostrych krawędzi,
  2. bramki ochronne na schodach,
  3. zabezpieczenie balkonu, basenu i zbiorników z wodą,
  4. usunięcie lub zabezpieczenie ostrych mebli i kabli,
  5. nadzór podczas kąpieli i pływania,
  6. unikanie przegrzania i intensywnego wysiłku w upale,
  7. spokojne miejsce do odpoczynku po napadzie.

Plan awaryjny

Każdy opiekun shih tzu z napadami powinien mieć prosty plan zapisany na kartce i w telefonie, aby wiedzieć, co zrobić, gdy pies dostanie napadu:

  1. imię psa, wiek, masa ciała, rozpoznanie,
  2. leki stałe i leki ratunkowe, dawki oraz droga podania,
  3. kiedy i jak podać lek ratunkowy,
  4. numer do lecznicy podstawowej i całodobowej,
  5. informacja o najbliższym szpitalu z MRI i neurologiem,
  6. dane opiekuna zastępczego,
  7. zasady transportu,
  8. dzienniczek napadów.

Dzienniczek powinien zawierać datę, godzinę, czas trwania, objawy przed napadem, przebieg napadu, czas odzyskania świadomości, objawy ponapadowe, podane leki i możliwe czynniki poprzedzające. Warto dołączać nagrania. Dzienniczek wspiera diagnostykę, ale jej nie zastępuje.

Monitoring i jego ograniczenia

Systemy aplikacyjne i akcelerometry mogą pomagać w monitorowaniu, ale nie gwarantują bezpieczeństwa. W badaniu szpitalnym z 2025 r. system z aplikacją wykrył 74,3% napadów [11]. Wcześniejsza obroża z akcelerometrem osiągnęła czułość 18,6%, a po personalizacji 22,1% [12]. Oznacza to, że nawet dobre urządzenie może przeoczyć napad, szczególnie nocny lub ogniskowy. Psa nie można zostawiać samego wyłącznie dlatego, że „ma monitor”.

Obciążenie opiekuna

Padaczka obciąża także człowieka. W badaniu 590 opiekunów 83,7% zgłaszało wysoki stopień nasilenia lęku, a około 69% pogorszenie snu [10]. To nie jest „słabość” właściciela, lecz realny element opieki. Warto zaplanować dyżury domowników, opiekę zastępczą i realistyczny system obserwacji, aby chroniczny lęk nie pogarszał jakości życia całej rodziny.

Najczęstsze błędy opiekunów

  1. Przytrzymywanie psa siłą i wkładanie rąk do pyska.
  2. Podawanie wody lub leków doustnie, w tym tabletek uspokajających, podczas napadu albo przed odzyskaniem połykania.
  3. Czekanie 10 minut „na pewno minie”, mimo trwającego napadu.
  4. Samodzielne zmienianie lub odstawianie leków przewlekłych.
  5. Uznanie, że prawidłowa morfologia wyklucza chorobę mózgu.
  6. Ignorowanie objawów ponapadowych i karanie psa za dziwne zachowanie.
  7. Rutynowe stosowanie ucisku gałek ocznych bez zaleceń neurologa.
  8. Poleganie wyłącznie na aplikacji lub obroży monitorującej.
  9. Brak planu na napad podczas nieobecności opiekuna.
  10. Pomijanie oceny oddechu u psa krótkoczaszkowego.

Podsumowanie praktyczne

W napadzie drgawek u shih tzu najważniejsze jest bezpieczeństwo, pomiar czasu i wczesny kontakt z lekarzem. Shih tzu nie ma potwierdzonej szczególnej podatności na napady w dużych danych populacyjnych, ale może cierpieć na poważne choroby neurologiczne, metaboliczne i wątrobowe. Ze względu na krótki pysk trzeba uważać na oddech i przegrzanie, a ze względu na oczy – nie uciskać głowy ani oczodołów. Po napadzie nie kończ nadzoru: dezorientacja, ślepota ponapadowa i reakcje obronne mogą trwać długo. Najlepszym rozwiązaniem jest indywidualny plan ratunkowy, dzienniczek napadów, zabezpieczony dom i współpraca z neurologiem weterynaryjnym. Ataki drgawek mogą wystąpić nagle, dlatego warto mieć plan. Powyższe zasady nie zastępują porady lekarza weterynarii; w razie wątpliwości weterynarz powinien zbadać psa.

Bibliografia

  1. Charalambous M. i wsp. (2024). ACVIM Consensus Statement on the management of status epilepticus and cluster seizures in dogs and cats. Journal of Veterinary Internal Medicine.
  2. International Veterinary Epilepsy Task Force (2015). Consensus report on epilepsy definition, classification and terminology in companion animals. BMC Veterinary Research.
  3. International Veterinary Epilepsy Task Force (2015). Consensus proposal: diagnostic approach to epilepsy in dogs. BMC Veterinary Research.
  4. Erlen A. i wsp. (2018). Seizure occurrence in dogs under primary veterinary care in the UK: prevalence and risk factors. Journal of Veterinary Internal Medicine.
  5. Dale F. i wsp. (2024). Demography, common disorders and mortality of Shih Tzu dogs under primary veterinary care in the UK. VetCompass.
  6. Tomlinson F. i wsp. (2026). A cross-sectional study into the prevalence and conformational risk factors of BOAS across fourteen brachycephalic dog breeds. PLOS ONE.
  7. Charalambous M. i wsp. (2017). Intranasal midazolam versus rectal diazepam for the management of canine status epilepticus.
  8. Charalambous M. i wsp. (2019). Comparison of intranasal versus intravenous midazolam for management of status epilepticus in dogs.
  9. Nagendran A. i wsp. (2025). Characterization of post-ictal clinical signs in dogs with idiopathic epilepsy. Journal of Veterinary Internal Medicine.
  10. Belshaw Z., Packer R.M.A. (2026). Shared struggles: Parallels in caregiver burden between canine and paediatric epilepsy. Veterinary Record.
  11. Hirashima J. i wsp. (2025). In-hospital evaluation of an app-based seizure detection system in dogs. Frontiers in Veterinary Science.
  12. Muñana K.R. i wsp. (2020). Evaluation of a collar-mounted accelerometer for detecting seizure activity in dogs. Journal of Veterinary Internal Medicine.
  13. Berk B.A. i wsp. (2020). A multicenter randomized controlled trial of medium-chain triglyceride dietary supplementation on epilepsy in dogs. Journal of Veterinary Internal Medicine.
  14. Jensen H.A. i wsp. (2025). Cannabidiol treatment for refractory idiopathic epilepsy in dogs: a systematic review with risk of bias assessment.
  15. Hunt G.B. (2004). Effect of breed on anatomy of portosystemic shunts resulting from congenital diseases in dogs and cats.
  16. Sebbag L. i wsp. (2023). An eye on the Shih Tzu dog: ophthalmic examination findings and ocular surface diagnostics.
  17. Case series: lissencephaly in Shih Tzu dogs (2020).
  18. European Medicines Agency / European Commission (2025). PEXION – Summary of Product Characteristics.
  19. Merck Veterinary Manual (2025). Anticonvulsants for emergency treatment of seizures in dogs and cats; First aid and transport of small animals.
  20. Royal Veterinary College / VetCompass (2024). Shih Tzu infographic and VetCompass research commentary, including quotation by D.G. O’Neill.
Avatar photo

Marta Wiernik – pasjonatka rasy Shih Tzu, dla której codzienne rytuały pielęgnacyjne to forma budowania więzi z pupilem. Na swoim blogu udowadnia, że dbanie o efektowny wygląd tej rasy nie musi być trudne, jeśli zna się odpowiednie techniki i produkty. Marta łączy praktyczne porady z opowieściami o łagodnym charakterze tych psów, pokazując, że Shih Tzu to idealny towarzysz dla każdego, kto szuka w psie spokoju i bezgranicznego oddania.


Shihtzu.info.pl
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.